Ówcześni artyści rozpoczynali karierę w bardzo młodym wieku, a kończyli znacznie później niż dzisiejsi tancerze. Tańczenie nic było nawet w przybliżeniu tak wyczerpujące jak obecnie. Poza tym tancerze nosili maski, które ukrywały przed publicznością ich starzejące się twarze. Techniki taneczne nie zmieniały się zbytnio, aż do momentu, kiedy francuski tancerz i choreograf Jean-Georges Noverre zaczął wcielać w życie swoje idee. Pragnął on, żeby tancerze zaczęli nosić bardziej wygodne stroje, dzięki którym mogliby swobodniej poruszać się. Chciał również, by zdjęli oni maski, a na scenie kreowali postaci dramatyczne.
W 1789 r. Jean Dauberval, czerpiąc wiele z pomysłów Noverre, wystawił swój balet La Filie Mai Garclee. Nie było w nim słów, śpiewów, masek i historii o bogach i boginiach - jedynie prosta opowieść o wiejskiej dziewczynie, która -wbrew woli matki - chce poślubić młodego i przystojnego farmera, zamiast bogatego i głupiego ziemianina. Taniec był swobodny i naturalny. W 1960 r. sir Frederick Ashton pokazał nową wersję tego baletu, która stała się jedną z najbardziej popularnych pozycji w repertuarze Baletu Królewskiego.