Renesansowi mistrzowie tańca -którzy nie szczędząc sił, zabawiali swoimi umiejętnościami ówczesnych możnowładców - nie zdawali sobie sprawy z tego, że ich sztuka stanowi zarodek formy artystycznej, którą w nadchodzących stuleciach delektować się będą miliony ludzi na całym świecie.

Sztuka baletowa narodziła się w XV w. we Włoszech. Arystokraci, chcąc zrobić wrażenie na ważnych gościach, zlecali zawodowym mistrzom tańca przygotowanie kosztownych widowisk. Na przedstawienia te składały się zarówno mówione sztuki teatralne, jak i wspaniale tańce, w których brali udział członkowie dworu. Stały się one bardzo popularne we Francji, po poślubieniu przez francuskiego króla Katarzyny Medycejskiej, która przywiozła z sobą ekstrawagancki zwyczaj wystawiania baletu.
Kiedy popularność, dworskiego baletu zaczęła słabnąć, na tronie francuskim zasiadł Ludwik XIV, który nie tylko podtrzymał zwyczaj, ale sam zaangażował się w taneczne produkcje. (Zanim nie stał się zbyt gruby, żeby tańczyć!) W rzeczywistości jego przydomek "Król Słońce" pochodzi z baletu Le Ballet de la Nuit, w którym wystąpił on w roli "króla słońce".